Insuline-resistentie

Insulineresistentie ligt aan de basis van bijna alle chronische klachten. Lees hier verder wat het is, hoe het komt, waarom het niet best is en wat je eraan kunt doen.



insulineresistentie

Insulineresistentie: 

een oeroud overlevingsmechanisme verkeerd gebruikt

Insulineresistentie betekent dat (bepaalde delen van) je lichaam ongevoelig zijn geworden voor het hormoon insuline. Wie weleens een goede griep heeft gehad, weet wat insulineresistentie is: je hebt koorts, je lichaam gebruikt alle energie voor het immuunsysteem en je wilt en kunt alleen nog slapen. In dit geval gebruiken we insulineresistentie zoals het bedoeld is. Het is functioneel en van voorbijgaande aard.

 

Wanneer insulineresistentie echter lang aanhoudt, krijg je er chronische klachten van. Je wordt moe, je vetpercentage verhoogt en je herstelt minder goed van blessures. En deze opsomming is nog veel langer… Insulineresistentie is een zeer belangrijke factor bij het ontstaan en onderhouden van allerlei chronische aandoeningen.

 

Om te begrijpen hoe dit werkt, leg ik je eerst uit hoe insuline werkt.

DE WERKING VAN INSULINE

Insuline is een hormoon wat in de alvleesklier wordt aangemaakt en het regelt ons “bloedglucose gehalte”. Dit is de hoeveelheid glucose die in het bloed aanwezig is. Glucose is de snelste brandstof voor ons lichaam en maakt ons lichaam door de koolhydraten uit onze voeding te verknippen tot allemaal kleine glucosemoleculen. 

 

Na het eten van een maaltijd stijgt je bloedglucosespiegel. De alvleesklier geeft het hormoon insuline af. Insuline hecht op je cellen aan op de insulinereceptor. Dat is een soort aandokplekje waar alleen insuline op past. Nu krijgt jouw cel het signaal dat er veel glucose in de bloedbaan is, en gaat de cel de glucose naar binnen halen (via een glucosetransportkanaaltje wat GLUT-4 heet). Een te hoge bloedglucose is namelijk op lange termijn schadelijk voor je bloedvaten.

insuline glucose

De hoeveelheid glucose in je bloed moet in balans zijn. Wanneer er te weinig glucose is, zorgen o.a. de hormonen glucagon, cortisol en (nor)adrenaline ervoor dat de bloedglucosespiegel weer stijgt. Zo blijft, onder normale omstandigheden, je bloedglucosespiegel in balans.

 

Zoals je ziet, zijn er meer hormonen die je bloedsuiker verhógen dan verlágen. Dat komt omdat koolhydraten vroeger niet altijd voorhanden was en er dus juist vaker was van een lage bloedglucosespiegel dan van een hoge. Tegenwoordig is dat andersom…

 

INSULINERESISTENTIE 

BIJ ACUTE PROBLEMEN

Wanneer je lichaam wordt aangevallen door een virus of bacterie, wordt je immuunsysteem geactiveerd. Je immuunsysteem verbruikt enorm veel energie en heeft glucose nodig als energiebron. Daarom zorgt je immuunsysteem ervoor, dat je (tijdelijk) insulineresistent wordt. Ook wordt er in deze situatie voor gezorgd, dat je alvleesklier minder insuline aanmaakt. Nu heb je een hypo-insulinemie (lage insulinewaarden) èn insulineresistentie. Op deze manier blijft de glucose beschikbaar voor je immuunsysteem. De andere processen in je lichaam worden tijdelijk “verwaarloosd”, je slaapt het liefst zodat je zo min mogelijk energie gebruikt.

Dit is een normaal proces. Het krijgen van flinke verhoging of koorts is een teken dat een ander hormoon, leptine, heeft geconstateerd dat je voldoende energiereserve in de vorm van vet hebt. Je “mag” ziek worden. Bij een hypo-insulinemie kan je lichaam glucose maken uit je vetcellen, wat weer verklaart waarom je ook geen honger hebt bij een goede griep. 

chronisch vermoeid

WANNEER IS INSULINERESISTENTIE EEN PROBLEEM?

Insulineresistentie kan dus ontstaan door acute gevaren. Maar er zijn nog meer factoren die een rol kunnen spelen. Zo zijn chronische stress, maaltijdfrequentie en endotoxemie belangrijke oorzaken van chronische insulineresistentie. Bovendien gaat de insulineresistentie dan niet gepaard met een hypo-insulinemie, maar met een hyper-insulinemie. En dat is nu juist het probleem.... Hoe werkt dat?

 

Chronische stress

Om te beginnen is het belangrijk om te weten dat je lichaam geen onderscheid maakt tussen acute en chronische stress. Ons lichaam is nog ingesteld op overleven in de oertijd, toen er alleen nog acuut gevaar was en geen financiële, psycho-sociale en werkgerelateerde stress. 

 

In tegenstelling tot wat we vaak denken, is stress niet alleen iets psychisch. Ook tekorten aan bepaalde voedingsstofffen, overbelasting van het lichaam met chemische stoffen,  schade aan het lichaam door verkeerde voeding, blootstelling aan kou/hitte en chronische hyperventilatie zijn stressoren. Ze verstoren allemaal het evenwicht, de “homeostase” in het lichaam. Hierdoor wordt het stresssysteem in het lichaam “een beetje” aangezet. Nu worden alle organen langzaamaan insulineresistent. Er komt dus niet voldoende glucose in je cellen. Om dit te compenseren, gaat de alvleesklier èxtra insuline aanmaken, en krijg je een hyper-insulinemie. Oftewel: véél insuline in je bloed. Wanneer je nu wat eet, wordt de glucose met een noodgang je cellen ingeduwd. Met als gevolg dat je binnen 2uur alweer honger hebt.

Bijkomend probleem is dat de ontstekingsstoffen die nu ontstaan, binden aan je leptine. De leptine past nu niet meer door je bloedhersenbarriere en je krijgt geen signaal dat er voldoende energiereserve is. Je krijgt geen koorts, maar ook geen toestemming van je lichaam om te bewegen. 

 

Maaltijdfrequentie

Ook de frequentie van je maaltijden kan insulineresistentie verzoorzaken. Des te vaker je iets eet, des te vaker verhoog je je bloedglucosespiegel. Je alvleesklier moet steeds meer insuline produceren. Uiteindelijk wordt deze productie een vast patroon: er is altijd veel insuline. Bij hormonen en hun receptoren werkt het zo, dat wanneer er veel van het hormoon is, er maar weinig receptoren hoeven te zijn om het hormoon zijn werk te laten doen. Wanneer er dus altijd veel insuline is, vermindert het aantal actieve receptoren op de cel. Dit is insulineresistentie. Dit proces kun je omkeren door je maaltijdfrequentie te verlagen. Niet in 1x, want dan krijg je een gevoel van enorme honger en/of flauwte. Maar door langzaamaan steeds minder eetmomenten op een dag te hebben, worden je cellen weer gevoeliger voor insuline. Dit proces neemt een paar weken tot maanden in beslag.

 

Endotoxemie

Dat is een moeilijk woord. Endo betekent “van binnen”, toxemie betekent “toxische stoffen”. Wanneer je door het nuttigen van bepaalde schadelijke voedingsstoffen je darmwand beschadigt, kunnen er zogenaamde pathogenen (bijvoorbeeld bacteriën) in je bloedbaan komen. In principe ruimt je immuunsysteem deze schadelijke stoffen op. Maar sommige pathogenen hebben een soort haartjes, die je immuunsysteem niet kan opruimen. Deze blijven aanwezig in de bloedbaan en activeren continu je immuunsysteem. En zoals je al eerder hebt gelezen, geeft immuunactivatie een insulineresistentie.

insuline resistentie orthomoleculair

WAAROM IS INSULINERESISTENTIE EEN PROBLEEM?

Insuline wat in het bloed aanwezig blijft, kan gaan werken als groeihormoon. Hierdoor kun je ongewenste groei krijgen, zoals relatief onschuldige kleine wratjes (huidaanhangsels), maar ook acné en zelfs PCOS. Daarnaast werkt insuline pro-inflammatoir, wat betekent dat het ontstekingen juist aanwakkert. 

 

Wanneer je langdurig insulineresistent bent, verhoog je ook langzamerhand de glucosespiegel in je bloed. Dit kan ervoor zorgen dat de suikers gaan plakken aan eiwitten, waardoor zogenaamde AGE’s (advanced glycation endproducts) ontstaan. Deze AGE’s kunnen weer schade aan je bloedvatwanden veroorzaken, wat weer een ontsteking op zichzelf teweegbrengt maar óók het risico op hoog cholesterol en hoge bloeddruk versterkt.

 

Het eindstadium van insulineresistentie is Diabetes type II. Hierbij maakt de alvleesklier steeds minder insuline aan. Hij is beschadigd geraakt doordat hij tijdenlang continu heeft moeten werken en niet kon herstellen. 

 

SYMPTOMEN VAN INSULINERESISTENTIE:

*geen drang om te bewegen

*vaak honger, wel 6-8x per dag moeten eten

*moeite met afvallen

*vermoeidheid/futloosheid

*ontstekingsklachten

*niet herstellende blessures

 

AANDOENINGEN GERELATEERD AAN INSULINERESISTENTIE:

*gewichtstoename door verstoord verzadigingsgevoel

*verhoogde triglyceridewaarden en LDL, verlaagde HDL

*ontwikkelen van een “zwembandje” 

*jicht (insuline verhoogt het urinezuurgehalte)

*verminderd vermogen tot vetverbranding (mitochondriale dysfunctie)

*vergroot het risico op kanker, versnelde veroudering en dementie

 

OPLOSSINGS STRATEGIEËN:

*chronische stress verminderen

*voedingsstoffen optimaliseren

*maaltijdfrequentie omlaag (2-3x per dag)

*nuchter bewegen

*immuunsysteem de-activeren

insuline resistentie

Enthousiast geworden?

Wil je weten hoe DAY-1 jouw kan begeleiden om je klachten te verminderen? Maak dan een afspraak voor een gratis kennismakings sessie of vul onderstaand contactformulier in.


Laat hier je gegevens achter

Ik neem binnen 2 werkdagen contact met je op